16 januari – winter

’t is lekker koud dit jaar: dat geeft schone winterdagen. De winteropkuis hebben we helemaal achter de rug; ook stekskes genomen, en een nieuw veldje vlier/cassis aangelegd. Nu zaad bestellen om ertussen te zaaien!

donderdag 5 januari 2017

Donderdag de nieuwe geodeet gebouwd. Michiel en Julie bouwden de stukken (Houdbaar.be) en het ding stond snel recht. Nu nog een feestje om ons nieuwe spaceship in te huldigen. Terug een geodeet als serre en shelter: dat is cool, man!

 

12 december – De laatste foto bezorgde me tranen in mijn ogen!

– Ben je er klaar voor?
– Het is erg diep, fluistert hij.
– Neem een grote slok moed dan.
– Het wervelt voor m’n ogen. Alsof ik aan de rand van een afgrond sta.
– Kijk liever omhoog. De lucht is blauwer dan ooit. Neem nog een slok.
– Denk je echt dat er iets zal zijn. Gaan we er iemand ontmoeten?
– Kom, we duiken erin.
Op de plek waar daarnet nog twee mensen stonden, dwarrelen precies twee eikenblaadjes langzaam naar beneden. Hij had geaarzeld, al was het maar een fractie van een seconde.

Ondertussen zit God voorovergebogen over een stapel notities. Hij is overwerkt. Iets klopt niet, hij kan er niet aan uit. Hij is zeer zeker dat hij, als enige trouwens, over de correcte gegevens beschikt. Het ziet er complex uit, maar als er al een rekenfout in zou zitten, dan had hij die er allang uitgehaald. Een bevreesd gevoel overvalt hem: misschien zit het niet goed met de postulaten. Hij wuift die gedachte gauw weg, anders kan hij helemaal opnieuw beginnen. Het moet maar via deze weg op te lossen zijn. Er moet toch één manier zijn om de markteconomie te redden.

28 november – Stóóm!

Over een berg wasemende bladeren, en hoe we elk blaadje dankbaar een plekje gaven op ons veld

Herfstmoment op Farfield

 

Sprakeloos het avondlicht
een stukgesmeten dooier
uit het westen die van
hoge takken droop.

En daar doorheen geroerd
proefden wij met open mond
honing van het bijenvolk
dat sterft, als was het liefde.

Iemand zei: wauw !
een tweede zweeg, een derde
zocht zo’n toestel waarmee
je kleuren vangt.

Maar allen samen
dronken wij
de hemel schonk
champagne.

Lieven, november 2016

21 november – Herfstzwart

verbrande aarde, asgrijze hemel, zwartgeblakerde groenten, elk jaar die donkere apocalyps, die ons te gronde brengt, de een al jankend op de grond, de ander die een diepe kuil graaft en Australië om hulp roept, vrouwen die duizend weesgegroetjes drammen, en iemand die zelfs overweegt om de vergadering te afgelasten, die herfst toch alweer, die verorberaar van daglicht, maar dan, eerst een blank wollig deken, in de verte, ja, lekker zacht en ruim plek voor iedereen, met veegjes azuurblauw erboven, dreef met een simpel gebaar alle grauwte weg, en maakte plaats voor schijnsel, de lucht gevuld met knus huiskamerwarmte, alle herfstkruinen rondom laaiden op een muur van zachte gloed, de onderdrukten stonden rechtop en gaapten ernaar, en als dat nog niet genoeg was, bracht een regenboog ons hulde, met steeds meer focus, steeds gebogender, daar stonden we oogverblind naar te kijken, die avond (of was het ochtend?), en als bij wonder had niemand een camera bij

(kiekjes van 14/11)

september – Nazomerse portretten

Druilerige dag gisteren, en niemand met een fototoestel om hét Wonder van het jaar vast te leggen. Dan maar een zonnig retrospectiefje.

15/18 augustus – Lost highway

Van maandag helaas geen foto’s, enkel dit ooggetuigenverslag. Weet dat Ruben de wilgenstammetjes gekliefd heeft en alle bewijsmateriaal netjes opgestapeld heeft. Weet dat Wout en Sarah aardappelen geoogst hebben. Weet dat Roosje bereidwillig enkele zilverschoontjes gewied heeft, maar daarna dringend een nieuwe slakkenkolonie moest opstarten.

Sinds gisteren loopt er terug een snelweg door ons veld. Heeft iets met paarden en jenever te maken.

Let the race begin!

24 juli – dinertje op ’t veld

Sommigen vliegen de wereld rond op zoek naar het paradijs. Anderen kijken om de hoek en vinden het verscholen achter wat knotwilgen en een elsenbosje.